Translate to:

 

دیکلمه ای از عارف دلسوخته ،مداح اهل بیت، سردار شهید حجت الله سرتیپ نیا جانشین گردان قهرمان کمیل، برای آزادگان در بند دژخیمان  زندانهای بعث عراق


                                 بسم الله الرحمن الرحیم


                               تقدیم به خانواده عشّاق دربند

«در مدرسه کسرا نرسد دعوی توحید   منزلگه مردان موّحد سر دار است»


شبی را به سر می کنم به سختی شب یلدا

      مژه های چشمم دیگر فرود  نمی آید

قصه های شب را طولانی می کنم،

آتش فراق رادر سینه می گدازم


سرود غم را زیر لب می سرایم

چَه چَه بلبلان را در اندرون قفس با اشک  می نوازم


صدای تاپ تاپ قلبم را،


            با نظام اشک هایم هماهنگ می کنم

بردست ها و پاهایم غُل و زنجیر 


سرم را در میان دست ها یم 


        بر روی زانو هایم بنهاده ام،

                         ***

آنگاه که اشکهایم آغازی دیگر می گیرد

خون به جای اشک از دیده هایم باریدن می گیرد

    قطره های خونی که بر روی ،

بند بند زنجیر های متصل می افتد


                با انگشت بر روی حلقه های زنجیر مسح می کنم

                    تا غُل و زنجیر بوی خون دهد

«میل های باستیل صدام همچنان

بر آب بر پایند»

    «مهاجران غلطان به خون،

با خون،

همچنان بر جایند.»

«میل های محبس باستیل بمانند تا زنگ گیرند

و ما می مانیم،

    تا عشق در ارغوان عشق بازی رنگ می گیرد»

                            *****

از صبا تامساء

دانه های مِیگون اشک،

    که  گویی از ساغریکه،

 در دست ساقی دلست ،

            لبریز می شود،

بر دامنم می ریزد


و به من درس ، شیدایی ، مستی ،

ایثار ، صلابت ،تعهد

،ثبات و مردانگی 

عشق و عشقبازی می بخشد

میقات  سِتر ز اسرار بر دریدن


اینجا با انالحق گفتن ما،

            در اسارت عجین است

                ******

نه نه هنگام پرده دریدن                     

سخن های ناگفته درسینه می میرند

می خواهم حکایت قطرات خون دیده ام را در نامه ای برای مادرم بنویسم


درنامه ای که باید به مادرم بنویسم:


در آخر آن ،با خطی طُغری می نویسم«آزادی»



حال این  نامه را باید بر پای کدام،            

مرغ راحل بندم که آن را بدست مادرم برساند


 اگر آنرا برپای«عقاب» بندم،

    نامه ام بوی خون می گیرد

            و من خونخوار نیستم

اگر بر پای« بایقش » بندم،


    نامه ام اندوهناک جلوه می کند؟        

  و من اندوه ندارم ، بلکه شادم،

و اگر آن را بر پای “بوم” بندم،

    نامه ام رنگ ویرانی بر خود می گیرد

که من ویرانگر نیستم،اصلاحگرم


نامه ام را باید مرغی راحل و راحم برگیرد

    که من بر دامن مادری مهربان پرورده ام.

                           *****

از سوفار محبس مرغکی را دیدم ،

او را آواز دادم،

            بر لای روزنه رندان نشست

                            

گفتم، این نامه را به «ایران» می بری

    گفت،آری اصلاً من اهل آن دیارم،       

  من از کناره های خلیجم،

آنجا که قلب های ناهنجار را طهارت می دهند

پس بگذار، بر پایت بندم رمزی را که،         

برای مادرم برکاغذ نگاشته ام ،


کاغذی به سفیدی و صداقت قلب مادرم،


کاغذی ایمن چون دامن مادرم،

                                        ***

                     نخی را از لای پینه های پیرهنم

بیرون کشیدم و

 نامه را بر پای مرغک راحل بستم

مرغک سختی های راه را بر من می شمرد،

  از  مرارت راه غزل برایم می سرود،



راستی ماهم همدرد داریم،

آری هم آواز داریم.


راستی مرغکم زودتر از این جا بروید


   مبادا دژخیم جلّاد تو را دریابد،

          بر طریقت دام افکند

        هان، مرغکم زودتر بروید، زودتر،

دمی دگر

نوبت شلّاق خوردن منست

می ترسم مرا در آن حال بنگری،

    تحفه تو برای مادرم آذرنگ و راخ باشد.

مرغک آوازی بر وزن آه سرداد

بالهایش را در تلاطم انداخت

تا به سرزمین «آزادی» بال گشود ورفت….

                             ***

آه آه راستی آنسوی این دیوار،


صیت التجاج و در هم شدن امواج خروشان دریا را می شنوم

و در این سوی

آواز «اسیریست» چون من که از زیر سحاب تیره ی، اسواط ،

بانگ اناالحق سر می دهد


یک شلّاق،یک اناالحق،       دو شلّاق ، دوبار اناالحق،


صدبار شلّاق برابر با تجلّی عشق حق در ارغوان خون(برابر با هزار بار در عشق حق سوختن)

در سوق صدامیان سفله و آدمیان سفله پرست

صبوری درتألم و

تأنق بر رخساره محنت،

مفتاح حکمتی باشد و

آن حکمت این است:

«میل های باستیل بمانند تا زنگ گیرند

و ما می مانیم،

تا عشق در ارغوان عشق بازی رنگ گیرد»



[ موضوع ] : دسته‌بندی نشده
[ برچسب ها ] :
نظر شما در مورد اين پست چيست ؟